Siedzę. Oddycham głęboko. Spoglądam w Jego cynamonowo- czekoladowe oczy. Patrzę jak podczas uśmiechu mruży je i marszczy się Jego skóra pod dolnymi powiekami przy kościach policzkowych. Nawet gdybym chciała, nie mogłabym się powstrzymać od uśmiechnięcia się. Świadomość, że to ja jestem powodem tego wspaniale szczerego uśmiechu jest dla mnie szczęściem nieopisanym. Zmniejszam odległość nas dzielącą do kilku milimetrów, by czuć ciepło Jego skóry. Spoglądam na Jego usta, lekko rozchylając wargi. Ponownie przenoszę wzrok na Jego zniewalające oczy. Czuję jak Jego klatka piersiowa opada. Objętość Jego płuc wyraźnie się zmniejszyła wytwarzając lekkie nadciśnienie, wyciskające z nich powietrze w którym zawarte jest 17% tlenu. Robię wdech. Moje płuca zwiększają swoją objętość, tworząc podciśnienie, które zasysa powietrze. Jego tlen wędruje przez moje gardło, krtań, później tchawicą do oskrzeli, oskrzelików i pęcherzyków płucnych. Ciśnienie wraca do normy, gdy moje płuca wypełniają się Jego tlenem. Z pęcherzyków płucnych wędruje do naczyń krwionośnych, przez które dostaje się do każdej komórki mojego ciała. Każda, dosłownie każda komórka mojego ciała zawiera coś, co kiedyś należało do Niego. Jestem Nim przepełniona. Jednocześnie z moim wydechem On robi wdech. Nasz tlen i dwutlenek węgla w dwukrotnie zaburzanych proporcjach pokonuje tą samą drogę w jego ciele. Przez tę chwilę, istniejemy tylko My. Cały świat przestaje się liczyć, a może nawet przestaje istnieć. Jesteśmy My i jesteśmy samowystarczalni. Nie jesteśmy Razem, jesteśmy Jednym.

Dziękuję Ci za to, że bywasz moim tlenem. Dosłownie.
Dziękuję Ci za to, że ponownie zaczęłam doceniać i podziwiać najdrobniejsze szczegóły.
Dziękuję Ci za to, o czym obydwoje doskonale wiemy.